Hij lag te trillend als een rietje, zo ziek en angstig!

Er was geen contact met deze zieke jongeman (11) te krijgen.

De verpleegkundige kwam naar mij toe. Ze had een heel angstige en ernstig zieke jongen (11) met spoed binnengekregen die ontzettend angstig was. De VAP* moest aangeprikt worden. Hij wilde niet. Ze kreeg alleen maar ‘nee’ te horen en verder praatte hij niet. Of ik wilde kijken wat ik kon betekenen.

Bij binnenkomst een witte zieke jongen, armen over elkaar, liggend onder een dekentje maar nog steeds trillend. Ik las is het dossier dat hij inmiddels een paar maanden geleden de diagnose kanker had gekregen. Hij werd normaal gesproken in een ander ziekenhuis behandeld. Dit ziekenhuis en deze mensen kende hij niet.

Ik ging bij de jongeman zitten, zijn moeder was bij hem. Ik vertelde wie ik was en waarom ik bij hem kwam. Ik benoemde wat ik vermoedde, namelijk dat hij zich vast niet lekker voelde en wellicht ook angstig was omdat hij onze procedures, dokters en verpleegkundigen niet kende. Hij zei niets maar ik voelde dat hij luisterde.

Ik vertelde dat ik had gehoord dat zijn VAP aangeprikt moest worden. En dat ik begreep dat aanprikken voor hem iets heel vervelends was. En dat ik dacht dat het dan belangrijk en fijn voor hem zou zijn als we goed afspraken hoe we dit gingen aanpakken. Omdat reactie nog uitbleef, stelde ik stap voor stap voor hoe we het VAP aanprikken konden aanpakken en vroeg hem om ja te knikken voor akkoord en nee als het op een andere manier moest. Zijn moeder vulde hierbij mooi aan. We kregen het voor elkaar om een manier van VAP aanprikken te bedenken die voor hem goed was.

Omdat we nog even moesten wachten op de kinderarts zat ik naast hem op de kruk. Er was stilte. Een goede stilte. Totdat hij ineens begint te praten….

“Weet je, het was in juni dat ik ziek werd. De dokter kwam erachter doordat hij bloed had geprikt en zei dat ik kanker had.” Zijn hele verhaal van de diagnose tot nu werd verteld. Ik zat met kippenvel en geknepen keel naast hem. Dit was een bijzonder moment, dat voelde ik aan alles en werd later door moeder bevestigd. Het was één van de momenten in het werken op de kinderafdeling die ik als meest indrukwekkend heb ervaren.

Het contact met deze jongen heeft mij indertijd zo enorm gesterkt in hoé belangrijk het is om aan te sluiten bij kinderen die zo ziek of zo angstig zijn. En hoe belangrijk het is om niet-praten niet als onbeleefd te zien maar als survival van een kind om een situatie te kunnen hanteren.

Wat ik je graag wil meegeven in het contact met cliënten:. Ga niet in de vraagmodus staan! Benoem was je ziet, benoem wat je denk dat voor hem of haar prettig of onprettig is. Benoem wat er gaat gebeuren (zonder aan het eind te vragen of dat oké is). Het geeft een kind zoveel rust en vertrouwen. Het maakt dat hij zijn stress beter kan reguleren en daardoor meer coöperatief kan zijn tijdens de medische handelingen die gedaan moeten worden!

Ben je geïnteresseerd in hoe je zelf nog effectiever kunt communiceren? Hoe je dit soort veel voorkomende situaties in ziekenhuizen als krentje in de pap kunt zien? Dat het een fijne uitdaging wordt om aan te sluiten bij een angstig of ziek. Wat jou en het kind kan helpen als hij angstig, verdrietig, stil of boos is? Hoe je een kind óók controle kunt geven naast het gegeven dat sommige dingen moeten gebeuren?

*VAP = Venous Acces Port > een ingang om medicatie toe te kunnen dienen

1 reactie op “Hij lag te trillend als een rietje, zo ziek en angstig!”

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.